Artikelindex

Nou kan ik daar op verschillende manieren mee omgaan. Bijvoorbeeld als een struisvogel. Net doen of er niets aan de hand is en als de tijd daar is, zie ik wel weer verder. Ik kan enorm in de stress schieten, me inbeelden dat ik mijn huur misschien niet meer kan betalen. Ik kan in paniek schieten en op banen gaan solliciteren waar ik helemaal niet geschikt voor ben. Kan allemaal, maar het helpt niet echt. En als iets niet werkt probeer dan wat anders, is mijn motto. Dus ben ik gaan onderzoeken waarom ik zo’n moeite heb met de bijstand. Is het schaamte? Het gevoel dat ik gefaald heb? Voel ik me dan een profiteur? Een steuntrekker? Is het angst? Wat is het verschil met de WW. Maakt het uit dat ik daar jaren voor gewerkt heb? Eigenlijk niet. En moet ik niet gewoon blij zijn dat ik in de bijstand kan komen?

In mijn zoektocht merk ik ook dat de reacties van mensen heel verschillend zijn als ik vertel dat ik in de bijstand dreig te komen. Van mensen die dat heel vreselijk voor mij vinden en met allemaal tips komen. Tot aan de andere kant mensen die zeggen wat maakt dat nou uit? Geld is geld. En wat vind ik zelf? Het belangrijkste vind ik dat ik kan doen waar ik goed in ben. Waar ik blij van word en waar ik andere mensen blij mee maak. En ja het zou fijn zijn als ik daar voor betaald word. Maar als dat niet lukt, betekent dat dan dat ik niet meer mee tel?